Tepezcohuite i Majowie w Meksyku

Majowie znali Mimosa hostilis/tenuiflora pod nazwą Tepezcohuite i używali jej już ponad 10 wieków temu ze względu na jej ważne właściwości przeciwbakteryjne, przeciwbólowe i regenerujące komórkowe, jako lek na choroby skóry i do leczenia urazów.Powszechnie znane jako „drzewo, którego skorupa zamienia się w proszek leczący rany”, jego tradycyjne zastosowanie przetrwało do dnia dzisiejszego dzięki tradycyjnej medycynie Majów.Nazwa Tepezcohuite pochodzi od słów nahuatl tepetl (wzgórze) i cuahuitl (drzewo); „drzewo na wzgórzu”. Również tepuscuahuitl, „Żelazne drzewo”, nawiązujące do twardości drewna.

Nowoczesna historia Tepezcohuite w Meksyku

W 1986 roku nastąpił „boom” informacyjny na temat leczniczych właściwości Tepezcohuite. W Meksyku miały miejsce poważne katastrofy: erupcja wulkanu Chichonal w Chiapas w 1982 r., eksplozja gazowni w San Juanico w Meksyku w 1984 r. oraz trzęsienia ziemi w Meksyku i Salwadorze w 1985 r.Wydarzenia te pozostawiły wiele ofiar z ranami i poparzeniami, bezbronnych z powodu braku środków materialnych i leków. To inżynier Roque León, pionier w badaniach i rozpowszechnianiu właściwości Tepezcohuite, rozpowszechnił lecznicze działanie kory pnia tego drzewa, źródła łatwego do znalezienia, ponieważ rosło w jego rodzimym stanie.Po pomyślnym użyciu podczas erupcji wulkanu Chichonal, został masowo użyty w dwóch kolejnych katastrofach.Wpływ proszku z kory Tepezcohuite na pacjentów z oparzeniami był niemal cudowny i stwierdzono, że bardzo skutecznie kontroluje trzy kluczowe parametry: ból, infekcję i odwodnienie.Po nałożeniu proszku roślinnego utworzyła się masa, która po stwardnieniu zamieniła się w strup chroniący znajdującą się pod nią tkankę. Nie wykonano żadnych nowych zastosowań proszku, z wyjątkiem obszarów o dużym ruchu, takich jak fałdy stawów.Kilka tygodni później, kiedy strup zszedł i rany przemyto ciepłą wodą, nowa, różowa skóra prawie zawsze pojawiała się bez cofania się, nienaganna.Rozpoczęto badania nad działaniem antybiotykowym ekstraktów z kory Mimosa hostilis/tenuiflora, wykazując hamowanie in vitro wzrostu pospolitych mikroorganizmów na skórze, które w przypadku oparzeń czy ran stanowią grupę największego ryzyka powodując infekcje.Grzyby takie jak Candida albicans, oportunistyczny mikroorganizm oporny na większość antybiotyków, który może powodować poważne infekcje, są wrażliwe na ekstrakty Mimosa hostilis/tenuiflora. 

Analogi Ayahuaski w Meksyku

W Meksyku nie ma dowodów na to, że Mimosa hostilis/tenuiflora była używana przez przodków jako enteogen, chociaż ma ona długą tradycję jako drzewo lecznicze. Mimo to istnieje kilka rodzimych gatunków, które można zastosować jako inhibitory MAO w preparatach napojów psychoaktywnych analogicznych do ayahuaski.Passiflora Incarnata to roślina rosnąca w Veracruz, Tabasco, Chiapas oraz w większości stanów o klimacie tropikalnym. W Meksyku bardzo łatwo ją znaleźć na rynkach, gdyż ze względu na działanie uspokajające stosowana jest jako naturalna alternatywa dla benzodiazepin w przypadku bezsenności lub stanów lękowych. Passiflora Incarnata zawiera flawonoidy (1,5% gałęzi i liści) oraz beta-karboliny, inhibitor monoaminooksydazy (od 0,1% do 0,2%).Chociaż zawartość beta-karbolin w niej jest bardzo niska, wykazano jej skuteczność jako inhibitora MAO w preparatach podobnych do ayahuaski; Uważa się, że niektóre zawarte w nim flawonoidy mogą być również odpowiedzialne za hamujące działanie monoaminooksydazy.Zarówno stężenia DMT w Mimosa hostilis/tenuiflora, jak i beta-karbolin w Passiflora Incarnata mogą znacznie różnić się w różnych obszarach.