Aloes

Naturalne mydło Aloe Vera łączy w sobie doskonałe właściwości mydła marsylskiego i aloesu, pomagając w szybkiej regeneracji skóry dzięki witaminom A, C, aminokwasom i antrachinonom.

Od czasów starożytnych różne ludy i kultury obserwowały, że skaleczenie na którymkolwiek liściu aloesu goi się natychmiast. Tradycyjnie stosuje się go do leczenia oparzeń, ran i chorób skóry.

Aloes był dla Egipcjan rośliną nieśmiertelności, dla Sumerów magiczną cnotą, dla templariuszy eliksirem jerozolimskim, a dla Arabów wiecznym źródłem młodości. Prawdopodobnie pierwsi zaczęli używać aloesu w Egipcie. Najstarszym dokumentem, w którym się pojawia, jest papirus Ebersa.

Aloes to roślina należąca do płci żeńskiej, kojarzona z księżycem, żywiołem wody. Tradycyjnie używa się go, aby przyciągnąć szczęście i ze względu na jego silne właściwości ochronne.

Mydło to zostało wykonane ręcznie w Marsylii według starożytnych metod i starożytnych receptur, przy użyciu całkowicie naturalnych składników: wody Morza Śródziemnego, olejku eterycznego z drzewa sandałowego, wysokiej jakości olejów roślinnych i węglanu sodu. Jest w 100% biodegradowalny.

 

Rozmiar: 125g

4,30

Historia

świat Arabski

Roślina Aloe Vera pochodzi z Afryki, a konkretnie z Półwyspu Arabskiego. Jego nazwa rodzajowa Aloes pochodzi od arabskiego słowa alloeh, co oznacza jasną i gorzką substancję, nazywany jest także aloesem; Ten i inne warianty wynikają z deformacji arabskiego słowa Çabila, które oznacza ciernistą roślinę.

To oni jako pierwsi wprowadzili na rynek roślinę. Miazgę pozyskiwano za pomocą drewnianych pras lub depcząc po samych liściach, w sposób podobny do procesu uzyskiwania wina.

Następnie pozostawiono go do wyschnięcia na słońcu, a żel został zredukowany do postaci proszku, co ułatwiło jego sprzedaż. Dzięki temu już w VI wieku p.n.e. aloes był eksportowany do Persji i Indii.

Egipt

Ze względu na właściwości kosmetyczne Kleopatra i Nefertiti wykorzystywały sok z tej rośliny do codziennych rytuałów pielęgnacyjnych. Używany był także przez kapłanów w procesie balsamowania faraonów, w egipskich rytuałach pochówku. Wśród starożytnych Egipcjan była znana jako roślina nieśmiertelności.

W papirusie Ebersa, czyli „Księdze środków zaradczych”, egipskim traktacie medycznym z XV wieku p.n.e., zachowanym w Lipsku, szczegółowo opisano kilkanaście środków leczniczych na bazie aloesu.

Grecja

Hipokrates mówi o jego właściwościach leczniczych.

Według legendy Aleksander Wielki, zraniony strzałą podczas oblężenia Gazy, zagoił się miksturą z aloesem. Zafascynowany leczniczymi właściwościami rośliny postanowił podbić Socotrę, wyspę, na której obfitowały uprawy aloesu.

Rzym

Rzymianie odkryli tę roślinę podczas wojen punickich i byli zafascynowani jej uzdrawiającą mocą na bliznach wojowników.

Za kadencji cesarza Nerona jego lekarz Dioscorides opisał w swoim traktacie De Materia Medica historyczne zastosowanie około 600 roślin leczniczych, wśród których była jedna z jego ulubionych, Aloe Vera. Uważał tę roślinę za idealną do leczenia chorób i dolegliwości, znaną ze swojego antykoagulacyjnego działania krwi z ran i właściwości leczniczych.

Daleki Wschód

Chińczycy jako pierwsi wykorzystali tę roślinę do celów leczniczych. W Japonii samurajowie smarowali się żelem roślinnym, aby odpędzić złe duchy i osiągnąć nieśmiertelność.

Hiszpania

W XVI wieku hiszpańscy mnisi jezuici zbierali dziki aloes i rozprzestrzeniali go na obszary, na których nie był jeszcze uprawiany. Indianie Majowie nazwali sok z tej pustynnej rośliny „Fontanna młodości” i używali go również jako środka odstraszającego owady na drewnie i innych materiałach podatnych na uszkodzenia przez owady.

Został sprowadzony na kontynent amerykański przez Krzysztofa Kolumba w czasie odkrycia Ameryki, gdyż stosował go jako lekarstwo dla swojej załogi. W tamtych latach Hiszpania posiadała już znaczne plantacje tego warzywa, prawdopodobnie pozostawione jako dziedzictwo inwazji muzułmańskiej.

 

Zakład

Aloes zwyczajny (Aloe barbadensis Miller) należy do tej samej rodziny co czosnek, cebula i szparagi, a wszystkie one mają właściwości lecznicze.

Ma wydłużone, mięsiste liście bogate w wodę, osiąga wysokość od 50 do 70 cm z łodygami o długości od 30 do 40 cm, z ząbkowanymi krawędziami, a kwiaty są żółte. Przystosowuje się do życia na obszarach o małej dostępności wody i ma dużą pojemność.

Spośród około 300 gatunków aloesu istnieją cztery rodzaje, które mają największe właściwości lecznicze: Aloe barbadensis Miller, Aloe perryi Baker, Aloe ferox i Aloe arborescens. Aloes barbadensis Miller jest najczęściej stosowany w medycynie i kosmetyce.

Otwórz czat
Witamy 👋 Czy możemy Ci pomóc?