Szary Kopal

Kopal czarny, zwany także kopalem szarym lub kamiennym, to żywica wytwarzana naturalnie przez drzewa z rodzaju Bursera i Protium. Kopal ma silne ezoteryczne właściwości ochronne, oczyszczające, łączące i uzdrawiające.

Jest to ciemniejsza i gęstsza żywica o drzewnym i balsamicznym aromacie, stosowana szczególnie w celu wzmocnienia ochrony duchowej.

Czarny kopal jest bardzo ważny w kulturze meksykańskiej, a kultury tubylcze używały go od wieków jako świętej żywicy w swoich praktykach duchowych.

Majowie i Aztekowie używali go do wszelkiego rodzaju rytuałów. W języku nahuatl drzewo to nazywano copalquáhuitl, a jego żywiczne copalli, podczas gdy w jego sakralnym użyciu nazywano je iztacteteo, „białym bogiem”.

Sposób użycia: Rozpal węgiel drzewny i wlej na niego odrobinę żywicy. Żywica topi się i uwalnia swój zapach do powietrza przez kilka minut.

9,00

Historia Kopal

Po przybyciu do Ameryki Hiszpanie dowiedzieli się o rodzimym zastosowaniu kopalu i odkryli, że jego aromat jest prawie taki sam jak aromat kadzidła używanego w tym samym celu w Europie.

W tych przedhiszpańskich rytuałach ofiarowano białą żywicę kopalową zarówno w formie fizycznej, jak i w postaci dymu podczas spalania jako kadzidła.

W przedhiszpańskich kontekstach rytualnych białą żywicę kopalową ofiarowano zarówno fizycznie, jak i w postaci dymu, poprzez spalenie. Kopalowym dymem oddano cześć bóstwom i wzmocniono więź człowieka z bogami.

Kapłani kilka razy dziennie palili kopalem postacie swoich bogów, kierując dym w stronę czterech głównych kierunków świata i słońca.

Według opowieści Hiszpanów po ich przybyciu do Mezoameryki, kadzidło, które znamy jako kopal, było uważane przez starożytnych Meksykanów za boga o magicznych i religijnych mocach, które czyniły go obrońcą. Nazwali go iztacteteo, co oznacza „białych bogów”, ze względu na dym, jaki wytwarza, gdy spala się go nad gorącym węglem.

Według tych samych relacji ludzie zażywali kopal bardzo często, co najmniej dwa razy dziennie, raz rano i raz wieczorem. Używano go do składania ofiar bogom, do czyszczenia świątyń, podczas pogrzebów i ceremonii w celu proszenia o dobre zbiory.

Kopalu używano także podczas uroczystości poświęconych bogom dającym deszcz, aby oddać cześć numenom kukurydzy i głównym bogom panteonu Nahua: Huitzilopochtli, Tezcatlipoca, Xiuhtecuhtli; Odprawiano rytuały z ofiarami i kopalem, aby sprzyjać dobremu polowaniu, rybołówstwu, wydobywaniu drewna, żywicy i kamienia z gór, sadzeniu roślin w ogrodnictwie; uhonorować wojowników za ich zwycięstwa militarne itp.

I oczywiście kopal odgrywał główną rolę w każdej ceremonii lub rytuale.

W kodeksach znajdują się rysunki przedstawiające bogów lub kapłanów ofiarujących kopal.

 

Copal i Majowie

Używanie kopalu miało miejsce wśród Majów, o czym świadczą kule kopalowe w Świętej Cenote w Chichén Itzá.

Copal był znany wśród Majów jako pom. Stał się przedmiotem komercjalizacji, gdyż od XVI wieku domagano się go w istotny sposób poprzez rodzime podatki.

Sacá i chahalté używano zarówno do kadzideł, jak i do przygotowywania rytualnych napojów, których głównym składnikiem było kakao.

Tytoń lub k’uts często mieszano z kopalem, kombinacją, którą żowano lub umieszczano między wargą a dziąsłem przez długi czas, aby ugasić pragnienie i zwiększyć wigor.

Oprócz tego, że służył jako katalizator dymu kopalowego, święty ogień podgrzewał skały, w których wylewano napary wytwarzające lecznicze opary, tak jest w przypadku temazcalów powszechnie używanych w Mezoameryce i na obszarze Majów.

Kopal i Aztekowie

W czasach przedhiszpańskich wśród Azteków drzewo to było znane jako copalquáhuitl: „drzewo kopalowe”, a wydobywana z niego żywica jako copalli: „kadzidło”. Ze względu na swoje religijne zastosowanie był znany jako iztacteteo, „biały bóg”, ze względu na kolor wydzielanego przez niego dymu.

Bernardino de Sahagún w swojej Ogólnej historii rzeczy Nowej Hiszpanii opisuje, jak mieszkańcy stolicy Azteków używali rytualnie gumy kopalowej, która paliła ją w ofierze swoim bogom:

„Składając ofiarę z kadzidła lub kopalu, Meksykanie i wszyscy mieszkańcy Nowej Hiszpanii używali białej gumy, którą nazywają copalli – która jest również obecnie szeroko stosowana – do okadzenia swoich bogów. Nie używali kadzidła, chociaż jest ono w tej krainie.

Satrapowie używali tego kadzidła lub kopalu w świątyni i wszystkich innych ludzi w swoich domach […]”.

Ogólna historia rzeczy Nowej Hiszpanii, Księga II.

„Copalquáhuitl” odnosi się do „drzewa kopalowego” w języku nahuatl i chociaż niektóre gatunki Bursera wytwarzają żywicę kopalową, każda konkretna nazwa jest zwykle kojarzona z konkretnym gatunkiem.

Tenochtitlan

Tenochtitlan​ było stolicą Azteków, którzy nazywali siebie „Mexica”, założoną w 1325 roku, a później podbitą i zniszczoną przez Hiszpanów w 1521 roku.

Największym znalezionym zabytkiem jest tak zwana „Większa Świątynia Tenochtitlan”, piramida zwieńczona dwiema świątyniami poświęconymi bogom Tlalocowi i Huitzilopochtli, która miała niesamowite wymiary 80 metrów z każdej strony i 60 metrów wysokości.

Wśród jego pozostałości odnaleziono artefakty i wszelkiego rodzaju fragmenty kopali; cylindry, stożki, kule, piramidalne lub zaokrąglone podstawy noży ofiarnych, sztaby, fragmenty i figury antropomorficzne z kopalu, niektóre pokryte sztukaterią, inne wykonane z czystego białego kopalu; Na powierzchni niektórych z tych elementów odkryto pozostałości liści i kory Bursera bipinnata.

(obecnie zgromadzone w Magazynie Dóbr Kultury Muzeum TMT).

Na szczytach gór odprawiano rytuały ku czci bogów

kościoły, świątynie miejskie, dzielnice i ołtarze domowe.

Znaleziono ofiary zawierające kopal w postaci małych tortilli, tamales lub ziaren kukurydzy, co wskazuje, że kopal był uważany za pożywienie bogów.

Podczas tych boskich świąt składano ofiary z żywności, kwiatów, kopalu, a także straszliwe ofiary z ludzi, ponieważ produkcja rolna i szczęście w walce wojskowej zależały od ich bogów.

Kopalu używano także jako kleju do wykonywania inkrustacji na maskach oraz łączenia mozaik z kamienia, muszli i innych materiałów. Z kopalu, zmieszanego z pigmentami, wytwarzano także farby stosowane w złotnictwie i ozdabianiu fresków.

Otwórz czat
Witamy 👋 Czy możemy Ci pomóc?